2014-11-26
Autor: nTIMES

Ekonomia Zachodu: Dolar, Derywaty, FED i Banki oczami Chin

Gold-and-100-Dollars

Zmiana polityki: od standardu złota do prawnej waluty

Pod koniec XIX wieku charakterystyczne dla światowych bankierów umiejętności posługiwania się pieniądzem zostały po raz kolejny podniesione na wyższy poziom.

Bank-of-England-logoPierwotnego modelu dostarczał Bank Anglii i sytuacja, w której obligacje rządowe traktowane były jako zastaw, zabezpieczenie, pod które dokonywana była emisja waluty. Poprzez ścisłe związanie ze sobą tych dwóch rzeczy – obligacji i emisji waluty – w momencie, gdy rósł dług rządowy, bank emitował walutę. W ten sposób bankierzy utrzymywali mechanizm wzrostu długu rządowego, by zachować pewność nieustannej zwyżki kolosalnych zysków czerpanych z tego tytułu. W systemie parytetu złota bankierzy z determinacją zwalczali inflację, gdyż dewaluacja jakiejkolwiek waluty w bezpośredni sposób, poprzez wpływ na odsetki, powodowała rzeczywiste straty w ich dochodach. Ten sposób myślenia był dość prosty: chodziło o to, aby udzielić pożyczki i skonsumować odsetki. Jego główną wadą było to, że majątek gromadzony był zbyt wolno i nawet wykorzystanie systemu tzw. rezerwy cząstkowej nie mogło zaspokoić rosnącego z dnia na dzień apetytu bankierów. Zwłaszcza dotyczyło to sytuacji spowolnienia wzrostu znajdującego się w obiegu złota i srebra, co było równoznaczne z powstaniem ograniczeń dla łącznej ilości udzielanych przez banki kredytów.

Na przełomie XIX i XX wieku, europejscy bankierzy po omacku poszukiwali nowego, bardziej efektywnego i skomplikowanego systemu prawnego środka płatniczego. Idea pieniądza fiducjarnego (fiat money) całkowicie znosiła stworzone przez złoto i srebro ograniczenia dla ilości udzielanych pożyczek, czyniąc kontrolę nad walutą znacznie bardziej elastyczną i jeszcze bardziej ukrytą. Gdy bankierzy powoli zaczynali rozumieć, że poprzez pozbawione ograniczeń zwiększanie podaży pieniądza można generować zyski znacznie przewyższające straty w odsetkach wynikające z inflacji, błyskawicznie stali się gorącymi zwolennikami i obrońcami systemu prawnego środka płatniczego, czyli pieniądza pozbawionego pokrycia w złocie lub srebrze. Gwałtowne zwiększenie emisji waluty oznaczało dla bankierów po prostu złupienie ogromnego majątku znajdującego się na rachunkach oszczędnościowych ludzi w danym kraju, a inflacja, w porównaniu z dawniej stosowaną przez banki przymusową aukcją środków trwałych, stanowiła znacznie bardziej cywilizowaną metodę, spotykając się ze znacznie mniejszym sprzeciwem ze strony obywateli, zwłaszcza, że często była trudna do zauważenia.

Dzięki finansowemu wsparciu ze strony bankierów, analizy ekonomiczne dotyczące inflacji stopniowo zostały przeniesione w obszar czysto matematycznych, tworzonych dla zabawy, badań. Tak więc teoria mówiąca, że to emisja papierowego pieniądza prowadzi do inflacji, została całkowicie wyparta przez teorię głoszącą, że do inflacji prowadzi wzrost cen.

Tak więc w tamtym okresie do arsenału metod służących do pomnożenia majątku, którym dysponowali bankierzy, oprócz istniejącego systemu cząstkowej rezerwy oraz sztywnego związania długu państwowego z emisją pieniądza, doszło jeszcze jedno, bardzo potężne narzędzie: inflacja. W rezultacie nastąpiła drastyczna zmiana w nastawieniu bankierów: z obrońców złota stali się jego śmiertelnymi wrogami.

John-Maynard-Keynes-thumb

John Maynard Keynes, angielski ekonomista, twórca słynnej Teorii Keynesa, będącej w opozycji do wolnorynkowej teorii Miltona Friedmana i współtwórca Systemu z Bretton Woods z 1944 r. bez eufemizmów oceniał inflację, pisząc, że dzięki jej użyciu rząd może skrycie, korzystając z ludzkiej nieświadomości, zagrabić ludzki majątek i co najwyżej jeden na milion obywateli zorientuje się, co się dzieje.

Mówiąc dokładnie, w Stanach Zjednoczonych takiej właśnie metody używa dziś nie rząd, ale prywatna Rezerwa Federalna.

Federal-Reserve-Act-Wilson-Signing-1913

Ustawa o Rezerwie Federalnej została podpisana przez prezydenta USA Woodrowa Wilsona 23 grudnia 1913 r., na mocy której powstał System Rezerwy Federalnej (obraz Wilbury’ego G. Kurtza).

Przyjęcie ustawy o FED: sen bankierów staje się rzeczywistością

Carter-Glass-thumbPlan B (uchwalenie Federal Reserve Act) oficjalnie wszedł w fazę realizacji, gdy na prezydenta został wybrany Woodrow Wilson. W czwartym miesiącu jego prezydentury, 26 czerwca 1913 roku, kongresman z Wirginii, Carter Glass, na posiedzeniu Kongresu oficjalnie zainicjował plan B, czyli przedłożył do dalszego procedowania tzw. The Glass Bill (Ustawa Glassa). W tekście ustawy starannie unikano kontrowersyjnych wzmianek o banku centralnym, używając terminu Rezerwa Federalna. Następnie, 18 września, gdy większość kongresmanów nie zdawała sobie sprawy z rzeczywistej sytuacji, projekt ustawy Glassa został przyjęty przez Kongres większością 287 głosów wobec 85 głosów sprzeciwu.

Robert-Owen-thumbZaraz potem ustawa została przekazana do dalszych prac i ratyfikacji w Senacie, gdzie jej nazwę zmieniono na The Glass and Owen Bill. Senator Robert Owen był również bankierem. Powyższa ustawa została przegłosowana w Senacie 19 grudnia. W tym czasie w całym projekcie było aż 40 dyskutowanych wątpliwych punktów wciąż czekających na rozwiązanie. Zgodnie z tradycją szanowaną przez obie izby, w poprzedzającym święta Bożego Narodzenia tygodniu starano się nie głosować nad ważnymi ustawami. Obie izby uważały, że dopiero po nowym roku dojdzie do debaty i głosowania nad kontrowersyjną ustawą. W takim przekonaniu wielu ważnych przeciwników ustawy kolejno opuszczało Waszyngton, udając się do domu na święta.

Paul-Warburg-thumbW tym czasie na Kapitolu stworzono tymczasowe biuro. Znajdujący się w sercu pola bitwy bankier Paul Warburg dostrzegł nadarzającą się wyjątkową okazję i dał sygnał do wojny błyskawicznej. W jego biurze pojawiły się grupy kongresmanów, prowadząc dyskusje nad planem następnych posunięć. W sobotni wieczór 20 grudnia obie izby parlamentu otworzyły wspólne posiedzenie, na którym poddano dyskusji najważniejsze rozbieżności w ustawie. W Kongresie panowało przekonanie, że za wszelką cenę należy przegłosować Federal Reserve Act jeszcze przed świętami Bożego Narodzenia. Nawet Biały Dom 17 grudnia wydał oświadczenie, oznajmiając rozpoczęcie prac nad przygotowaniem listy najodpowiedniejszych kandydatów do pierwszej rady nadzorczej FED. Jednakże aż do nocy 20 grudnia najważniejsze rozbieżności wciąż pozostawały nierozwiązane. Wydawało się mało prawdopodobne, iż uda się uchwalić Federal Reserve Act 22 grudnia w poniedziałek, podczas ostatniego przedświątecznego posiedzenia Kongresu.

Jednak pod naciskiem bankierów połączone posiedzenie Kongresu i Senatu zadecydowało o kontynuowaniu obrad w niedzielę 21 grudnia. W przypadku braku porozumienia co do spornych punktów, posiedzenie miało trwać aż do skutku. W nocy 20 grudnia senatorowie i kongresmani wciąż nie osiągnęli jednomyślności w najważniejszych punktach. Do głównych kwestii spornych należała liczba banków lokalnych składających się na Rezerwę Federalną, zapewnienie rezerw finansowych, proporcja rezerw w złocie, krajowe i międzynarodowe problemy z wymianą walutową, projekt zmiany rezerw, możliwość wykorzystania waluty emitowanej przez Rezerwę Federalną jako rezerwy finansowej dla banków handlowych, proporcje obligacji rządowych będących zastawem pod emitowaną przez Rezerwę Federalną walutę, i wreszcie inflacja 1.

W poniedziałkowy ranek 22 grudnia, następnego dnia po pełnej napięcia niedzieli, „New York Times” na pierwszej stronie informował: „Projekt ustawy walutowej najprawdopodobniej dziś stanie się prawem”. Ów przesycony optymizmem artykuł chwalił efektywność prac Kongresu: „W nieznanym w dziejach szybkim tempie dokonano poprawek ustawy na wspólnym posiedzeniu obu izb. Dziś wczesnym rankiem wszystkie prace zostały zakończone”. Chodziło o czas pomiędzy 1:30 a 4:00 w poniedziałek rano. W ten oto sposób, w pośpiechu, pod naciskiem, uchwalono ustawę o niebywałej wadze, która od tego momentu miała bezpośrednio oddziaływać na życie codzienne każdego Amerykanina. Większość kongresmanów i senatorów nie miała dość czasu, aby dokładnie przeczytać treść ustawy, nie mówiąc już o wnoszeniu do niej poprawek.

23 grudnia, na dwa dni przez Bożym Narodzeniem, Senat głosuje Federal Reserve Act, który przechodzi większością 43 głosów do 25 (27 senatorów jest nieobecnych). Prezydent Wilson, chcąc odwdzięczyć się Wall Street za wsparcie i dobrą wolę, w niespełna godzinę po ratyfikacji ustawy przez Senat oficjalnie ją podpisuje. Na Wall Street i w londyńskim City wybucha wielka radość.

Oto fragment wystąpienia kongresmana Charlesa A. Lindbergha wygłoszonego tego dnia na posiedzeniu Kongresu.

Charles-Lindbergh-thumbTa ustawa [Federal Reserve Act] otrzymała największy kredyt zaufania w historii naszego globu. Zaraz po jej podpisaniu przez prezydenta, elita finansowa, owa władza, której nie sposób dostrzec, została oficjalnie uznana za zgodną z prawem. W krótkim czasie ludzie z pewnością nie poznają prawdy, ale za dziewięć lat będą mogli dostrzec wszystko bardzo wyraźnie. Gdy nadejdzie ten moment, naród będzie musiał ogłosić następną Deklarację Niepodległości, gdyż tylko w ten sposób będzie mógł uwolnić się spod władzy finansowej elity. Elita ta w każdej chwili jest zdolna kontrolować Kongres. Jednakże, jeśli my, kongresmani i senatorowie nie będziemy oszukiwać i kłamać w parlamencie, Wall Street nie będzie w stanie nas oszukać. Jeśli Kongres Narodowy będzie nasz, naród będzie żył w spokoju. Największą zbrodnią Kongresu jest jego ustawa o systemie walutowym [Federal Reserve Act]. Ten przygotowany przez bankierów akt prawny jest największą zbrodnią legislacyjną naszego pokolenia. Obie partie, łeb w łeb, w tajemnicy, znów odebrały narodowi szansę uzyskania korzyści od własnego rządu 2.

Bankierzy oceniali ustawę bardzo wysoko, co stało się swoistą modą. Prezes American National Bank, Oliver Sands, twierdził optymistycznie:

Przyjęcie w głosowaniu tej ustawy bardzo pozytywnie wpłynie na cały kraj, wspiera ona bowiem działalność handlową. Sądzę, że to po prostu początek ery wielkiej prosperity.

Inicjator całego tego zła, jakim jest Rezerwa Federalna, senator Aldrich, podczas wywiadu dla magazynu „Independent” w 1914 roku ujawnił:

Zanim ustawa weszła w życie, bankierzy z Nowego Jorku byli zdolni kontrolować kapitał znajdujący się jedynie na terenie tego miasta. Obecnie rządzą rezerwami finansowymi w całym kraju.

Po ponad stuletnich zmaganiach z amerykańskim rządem, międzynarodowi bankierzy ostatecznie osiągnęli swój cel, zdobywając pełną kontrolę nad prawem do emisji waluty państwowej w USA. Standardy wyznaczane przez Bank Anglii zostały z powodzeniem skopiowane w Stanach Zjednoczonych.

FED-Districts-Map

Żródło: Wikipedia (dane z 2014.11.26)

Komu służy Rezerwa Federalna?

Wright-Patman-thumbOd wielu lat tematem skrzętnie ukrywanym i pomijanym jest to, kto faktycznie skorzystał na stworzeniu Rezerwy Federalnej. Sami członkowie FED zawsze wypowiadają się nadzwyczaj niejednoznacznie. Tak jak w przypadku Banku Anglii, FED twardo strzeże tajemnicy o swoich udziałowcach. Kongresman Wright Patman przez 40 lat piastował funkcję przewodniczącego komisji bankowej i walutowej w Kongresie. Prawie połowę tego czasu poświęcił na walkę o likwidację Rezerwy, przez wszystkie te lata usiłując odpowiedzieć na pytanie: czyim interesom służy FED?

Tajemnica ostatecznie ujrzała światło dzienne. Po blisko półwiecznym śledztwie i poszukiwaniach, Eustace Mullins, autor pracy Secrets of Federal Reserve, zdobył oryginalne licencje gospodarcze 12 banków, które uformowały Rezerwę. Na każdej z nich jest bardzo czytelnie wykazana struktura własnościowa banku. Rzeczywistym kontrolerem całego systemu, według dokumentu z 19 maja 1914 roku, był Nowojorski Bank Rezerwy Federalnej.

FED-Octopus-Caricature Kapitał założycielski nowojorskiego banku Rezerwy Federalnej wynosił 143 miliony dolarów. Odpowiedź na pytanie, czy powyższe banki wpłaciły tę sumę, wciąż pozostaje tajemnicą. Niektórzy historycy twierdzą, że zainteresowane banki wpłaciły 50% wymaganej sumy gotówką, inni zaś, że gotówką nie wpłaciły ani centa, a jedynie wystawiły czek, zaś w banku Rezerwy Federalnej nastąpiła jedynie zmiana kilku liczb na ich własnych kontach. Rzeczywiste operacje Rezerwy Federalnej polegają na wykorzystaniu „papieru jako zastawu w celu emisji papieru”. Nic dziwnego, że niektórzy historycy wręcz kpią, twierdząc, że system banku Rezerwy Federalnej nie jest ani federalny, ani nie jest rezerwą, ani nawet bankiem.

15 czerwca 1978 roku w komisji spraw rządowych Kongresu USA opublikowano raport dotyczący problemu powiązanych ze sobą zysków głównych amerykańskich firm. Ów raport wykazywał, że powyższe firmy posiadały 470 miejsc w radach nadzorczych 130 najważniejszych amerykańskich spółek. Średnio 3,6 miejsca w każdej z rad nadzorczych tych firm było zajmowane przez bankierów. Citibank kontrolował 97 miejsc w radach nadzorczych, J.P. Morgan 99, Chemical Bank 96, Chase Manhattan 89, podobnie jak Hanover Bank.

3 września 1914 roku, w czasie gdy Rezerwa Federalna dokonywała sprzedaży udziałów, „New York Times” ujawnił strukturę najważniejszych udziałowców:

– New York National City Bank wyemitował 250 tysięcy akcji; James Stillman posiada 47 498 akcji, firma J.P. Morgana – 14 500, William Rockefeller – 10 tysięcy, John Rockefeller – 1750.
– New York National Merchant Bank wyemitował 250 tysięcy akcji, George Baker 10 tysięcy, firma J.P. Morgana – 7800, Mary Harriman – 5600, Paul Warburg – 3000, Jacob Schiff -1000, J.P. Morgan junior – 1000.
– Chase National Bank, George Baker posiada 13 408 akcji.
– Hanover Bank, James Stillman – 4000 akcji, William Rockefeller – 1540.

Od chwili założenia Rezerwy Federalnej w 1914 roku niezaprzeczalne fakty pokazują, że bankierzy kontrolują zarówno życie finansowe Ameryki, jak i sferę handlu oraz polityki. Tak było w przeszłości – tak jest i dziś. Wszyscy bankierzy z Wall Street wciąż utrzymują bardzo ścisłe związki z Rothschildami z londyńskiego City (według szacunków, około 1850 roku łączna wartość majątku zgromadzonego przez Rothschildów wynosiła równowartość sześciu miliardów dolarów. Jeśliby wartość tę pomnożyć o roczną stopę zysków, wynosząca 6%, po 150 latach majątek Rothschildów bez problemu przekroczyłby wartość 50 bilionów dolarów. Wedle niektórych szacunków na początku XX wieku łączna wartość majątku kontrolowanego przez Rothschildów wynosiła połowę wartości całego majątku świata) 3.

Benjamin-Strong-Jr-thumbPrezes Bankers Trust, Benjamin Strong, został wybrany pierwszym prezesem Rezerwy Federalnej. Pod kontrolą Stronga Rezerwa Federalna wraz z Bankiem Anglii oraz Bankiem Francji stworzyły współzależny system. Benjamin Strong sprawował funkcję prezesa FED aż do 1928 roku, kiedy niespodziewanie zmarł. W tym czasie Kongres prowadził dochodzenie w sprawie tajnych konferencji z udziałem członków zarządu FED i potentatów z europejskich banków centralnych. Dodajmy, że owe konferencje przyniosły światu Wielki Kryzys w 1929 roku 4.

Jefferson-thumbJeśli naród amerykański zgodzi się na kontrolę krajowego pieniądza przez prywatne banki, owe banki, wpierw za pomocą inflacji, następnie deflacji, będą grabić własność obywateli, aż pewnego dnia, gdy ich dzieci obudzą się, spostrzegą, że ich wielki kraj zbudowany przez ojców został utracony.

Prezydent Thomas Jefferson, wypowiedź z 1787 roku.

Gdy po ponad 200 latach wsłuchujemy się w słowa wypowiedziane przez Jeffersona, zdumiewa nas trafność tej przepowiedni. Dziś pieniądz emitowany przez prywatny bank centralny w Stanach Zjednoczonych to 97% całej pozostającej w obiegu waluty, a naród amerykański winny jest bankom astronomiczną kwotę około 50 bilionów dolarów. Jest bardzo prawdopodobne, że Amerykanie pewnego dnia znów utracą swoje rodzinne domy i cały majątek, tak jak to zdarzyło się w 1929 roku.

FED-Chairmans-100-Years

W grudniu 2013 r. FED świętował swoje stulecie. Na zdjęciu czworo ostatnich przewodniczących organizacji, od lewej: obecna szefowa Janet Yellen (od 1 lutego 2014 r.), Alan Greenspan (11 sierpnia 1987 – 31 stycznia 2006 r.), Ben Bernanke (1 lutego 2006 – 31 stycznia 2014 r.) i Paul Volcker (6 sierpnia 1979 – 11 sierpnia 1987 r.).

O Autorze

 > John Lennon „Imagine”: Imagine there’s no Countries... Imagine no Possession... Nothing to Kill or Die For... And no Religion too... No Need for Greed or Hunger... A Brotherhood of Man... (Niestety, John, dziś żyjemy w innym świecie. Twoje idee, lepsze czy gorsze, zostały wypaczone). Mahatma Gandhi: Na początku cię ignorują. Potem śmieją się z ciebie. Następnie z tobą walczą. W końcu wygrywasz • Siedem grzechów społecznych: polityka bez zasad, bogactwo bez pracy, przyjemność bez sumienia, wiedza bez osobowości, wiara bez poświęcenia, nauka bez człowieczeństwa oraz handel bez moralności • Religie to różne drogi prowadzące do tego samego celu. Jakaż to jest różnica, którą z nich wybierzemy? Jaki cel więc mają te kłótnie między nami? • Słabi nigdy nie potrafią przebaczać. Przebaczenie jest cnotą silnych • Jakże wielkiej daniny grzechu i błędów wymaga od człowieka bogactwo i władza • Nie znam większego grzechu niż uciskanie słabszych w imieniu Boga • Jest wiele powodów, dla których mogę być przygotowany na śmierć, ale nie ma żadnego, dla którego gotów byłbym zabić. Albert Einstein: Nie ma rzeczywistości samej w sobie, są tylko obrazy widziane z różnych perspektyw • Gdy miałem dwadzieścia lat, myślałem tylko o kochaniu. Lecz później kochałem już tylko myśleć • Tylko dwie rzeczy są nieskończone: wszechświat i ludzka głupota. Co do tej pierwszej istnieją jednak pewne wątpliwości • Nauka bez religii jest kaleka, religia bez nauki jest ślepa • Jestem bardzo głęboko religijnym niewierzącym • Gospodarcza anarchia społeczeństwa kapitalistycznego w jego dzisiejszej formie jest, moim zdaniem, prawdziwym źródłem zła • Wszyscy wokół wiedzą, że czegoś nie da się zrobić. I wtedy pojawia taki, który o tym nie wie, i on właśnie to coś robi • Nie wiem, jaka broń będzie użyta w trzeciej wojnie światowej, ale czwarta będzie na maczugi.



SKOMENTUJ

Zaloguj się i napisz komentarz.

Poznaj Chiny

Artykuły w Kategoriach:

Ziemia Nocą

Pogoda

Warszawa
Częściowo pochmurno
20°C
Ciśnienie: 1000 mb
Wilgotność: 93%
Prędkość wiatru: 3 m/s NE
Prognoza: 2017-06-28
dzień
Częsciowo słonecznie, burze
28°C
noc
Częściowo pochmurno, burze
19°C
 

Teleskop Hubble'a