2014-11-26
Autor: nTIMES

Ekonomia Zachodu: Dolar, Derywaty, FED i Banki oczami Chin

Chimerica-Chimeryka-2

Czym dolar różni się od chińskiego yuana

W przypadku, gdyby wszystkie pożyczki zostały zwrócone bankom, ich depozyty przestałyby istnieć, a cały obieg pieniężny uległby wyschnięciu. Ta myśl musi oszałamiać. My [Rezerwa Federalna] całkowicie opieramy się o banki handlowe, każdy dolar w naszym obiegu, niezależnie od tego, czy w formie gotówki, czy kredytu, aby mógł zaistnieć, musi zostać przez kogoś pożyczony. Jeżeli banki handlowe [poprzez udzielanie kredytów] wytworzyłyby wystarczającą ilość pieniądza, nasza gospodarka weszłaby w stan prosperity; jeżeli by tego nie uczyniły, nasza gospodarka prawdopodobnie weszłaby w stan recesji. Bez wątpienia nie posiadamy wiecznego systemu monetarnego. Kiedy ludzie pojmują istotę całego problemu, doprowadza ich to – jak to się dzieje w wypadku Rezerwy Federalnej – do godnej pożałowania i absurdalnej bezsilności, której trudno nie zauważyć. Pieniądz jest problemem, którym ludzie powinni zająć się przede wszystkim, o którym muszą rozmyślać i który powinni badać, aby dogłębnie pojąć ten system i podjąć kroki na rzecz jego naprawy. W innym wypadku nasza współczesna cywilizacja może się rozpaść.

Robert Humphrey, bank Rezerwy Federalnej w Atlancie 1.

Mówiąc o naturze pieniądza, możemy go podzielić na dwa rodzaje: pieniądz dłużny oraz pieniądz niebędący długiem. Pieniądz dłużny krąży dziś w prawnych systemach monetarnych głównych państw rozwiniętych. Jego zasadnicza składowa jest formowana przez „monetaryzację” zadłużenia rządowego, firm czy osób prywatnych.

Dolar amerykański jest najbardziej typowym przykładem pieniądza dłużnego. Dolar powstaje jedynie wówczas, kiedy zaciągany jest dług – i analogicznie, gdy dług zostaje zwrócony, dolar przestaje istnieć. Każdy dolar pozostający w obiegu jest kwitem oznaczającym dług, każdy kwit dłużny codziennie prowadzi do naliczania odsetek od długu, które zwiększają się zgodnie z zasadą procentu składanego. Do kogo należą te astronomiczne dochody z odsetek? Należą do systemu bankowego tworzącego dolara. Odsetki od dolara dłużnego są czymś nienależącym do „wagi” oryginalnego pieniądza, a więc wymagają wytworzenia nowego dolara dłużnego. Innymi słowy, im więcej ludzie pożyczają pieniędzy, tym więcej pieniędzy muszą pożyczać. Dług i pieniądz są ze sobą związane śmiertelną więzią. Logiczną i nieuniknioną konsekwencją tego jest wieczny wzrost długu, aż do chwili, gdy zostaje on przez ludzi całkowicie odrzucony lub gdy ciężar jego odsetek hamuje rozwój gospodarki, prowadząc do ostatecznego krachu całego systemu. Monetaryzacja długu jest jednym z najistotniejszych ukrytych czynników niestabilności nowoczesnych gospodarek, poprzez debet dokonany w przyszłości, który zaspokaja teraźniejsze potrzeby. W Chinach mamy starożytne powiedzenie, dokładnie oddające sens tego zjawiska: „zjeść ziarno przeznaczone na przyszłoroczny zasiew”.

Bernanke-Zero-Dollars-FED

Drugi rodzaj pieniądza to pieniądz niebędący długiem, reprezentowany przez złoto i srebro. Pieniądz ten nie jest zależny od niczyich obietnic, nie jest czyjąś zaległą należnością, lecz reprezentuje owoc właśnie ukończonej ludzkiej pracy. Tego rodzaju pieniądz w sposób naturalny wyewoluował z praktyki liczącej wiele tysięcy lat historii ludzkości, nie wymaga od żadnego rządu wdrażania go przez zastosowanie siły, jest zdolny do przekraczania epok, granic jako ostateczna forma płatności.

Pośród wszystkich rodzajów pieniądza, złoto i srebro oznaczają „realne posiadanie i wykorzystanie”, natomiast prawny pieniądz reprezentuje „kwit dłużny + obietnicę”. Wartość tego drugiego, jego „zawartość złota”, jest w sposób naturalny zróżnicowana.

Chiński yuan renminbi sytuuje się gdzieś pomiędzy tymi dwoma formami pieniądza. Mimo że w przeszłości częścią składową yuana była „monetaryzacja długu”, to jest to wyłącznie nazwa: yuan wciąż jest ucieleśnieniem i miernikiem właśnie wytworzonych produktów czy zakończonych usług. Emisja yuana, w przeciwieństwie do emisji dolara, nie wymaga wykorzystywania obligacji rządowych jako zabezpieczenia i nie jest dokonywana przez prywatny bank centralny, dlatego też nie zachodzi proces wypłacania do prywatnych kieszeni gigantycznych odsetek. Z tej perspektywy renminbi w swej istocie zbliża się do złota i srebra. Równocześnie, ponieważ renminbi nie jest wsparty przez złoto czy srebro, posiada podstawową charakterystykę prawnego środka płatniczego, tak więc wymaga korekcyjnego działania rządu w celu zapewnienia jego wartości.

Dogłębne zrozumienie natury zachodnich systemów prawnego środka płatniczego, a szczególnie systemu dolara amerykańskiego jest konieczną przesłanką dla dokonania reformy yuana w przyszłości.

System częściowych rezerw: jak powstaje inflacja

[Obecnie] banki z natury nie są sprawiedliwe i obiektywne, nosząc w sobie grzech pierworodny. Bankierzy wykorzystują planetę. Zabranie im wszystkiego, co posiadają, przy jednoczesnym pozostawieniu prawa do tworzenia rezerw, oznacza, że wystarczy im kilka ruchów długopisem, aby wytworzyć wystarczającą ilości rezerw i wykupić wszystko, co stracili. Gdyby jednak odebrać im prawo do tworzenia rezerw, szczęście towarzyszące im w procesie tworzenia bogactwa prawdopodobnie znikłoby – ale moje własne szczęście również. [Prawo do tworzenia rezerw] należałoby zlikwidować, przyczyniając się do powstania szczęśliwszego, lepszego świata. Jeśli jednak chcecie nadal żyć jako niewolnicy bankierów i jednocześnie opłacać koszty waszej niewoli, to po prostu pozwólcie im dalej tworzyć rezerwy.

Lord George Rowland Stanley Baring, prezes Banku Anglii (1961-1966), drugi najbogatszy człowiek w Wielkiej Brytanii.

Na początku bankierzy-złotnicy oferowali usługi polegające na „składowaniu złota”. Kiedy depozytariusz przekazywał złoto bankierowi, ten dostarczał mu kwit sporządzony według standardowych reguł. Owe kwity, „bilety bankowe”, pochodne złotej monety, stopniowo stawały się pośrednikiem w transakcjach dokonywanych w ramach społeczeństwa i zostały nazwane walutą.

Pierwotnie banki działały w oparciu o system całkowitych rezerw złota, który gwarantował, że w każdym momencie można było dokonać wymiany kwitów bankowych (banknotów) na złotą monetę. Głównym źródłem dochodów banków była płacona przez depozytariusza opłata za przechowywanie.

Po pewnym czasie bankierzy zauważyli, że zazwyczaj bardzo niewielu klientów-depozytariuszy przychodzi domagać się wymiany kwitów na złoto. Bankierzy, zastanawiając się nad „śpiącym” w skarbach bezczynnie złotem, zaczęli się zastanawiać, w jaki sposób można by „ożywić” owe śpiące aktywa.

Gold-Prices-1960-2013

W społeczeństwie zawsze jest ktoś, kto potrzebuje pieniędzy, dlatego bankierzy poinformowali tego typu osoby, że mogą one przyjść do banku, by pożyczyć potrzebne kwoty, o ile w umówionym czasie zwrócą ową sumę wraz z dodatkowymi odsetkami. Kiedy ludzie przychodzili do banku, prosząc o pożyczkę, bankierzy wystawiali wiele kwitów, zwiększając ich emisję w celu udzielania pożyczek i pobierania odsetek. Dopóki nie przesadzali z liczbą emitowanych kwitów, dopóty nie wzbudzało to podejrzeń depozytariuszy. Długookresowe doświadczenie pokazywało, iż dziesięciokrotna nademisja kwitów bankowych była jeszcze bezpieczna. Ponieważ odsetki od pożyczek były przypadkową własnością powstającą z niczego, rzecz jasna, im było ich więcej, tym lepiej. Dlatego też bankierzy rozpoczęli szukanie klientów-depozytariuszy gdzie tylko się dało i w celu skuszenia ich rozpoczęli wypłacanie odsetek od składowanego w skarbcach złota, za co pierwotnie pobierali opłatę.

Kiedy zaangażowany w usługi składowania złotych monet bankier rozpoczynał udzielanie kredytów, w istocie dostarczał swoim klientom dwóch całkowicie odmiennych form usług: pierwszą było „czyste” składowanie złota, drugą „składowanie jako inwestycja”. Główna cecha tej drugiej formy tkwiła w „prawie do posiadania złotej monety”. W przypadku tej pierwszej usługi, depozytariusz posiadał absolutne prawo własności wobec składowanej u bankiera złotej monety, bankier zaś zmuszony był złożyć przyrzeczenie, że depozytariusz w każdej chwili może wymienić posiadane kwity na fizyczne złoto. W tym drugim wypadku, depozytariusz w określonym czasie tracił wobec składowanego złota absolutne prawo własności, a bankier przeprowadzał ryzykowną inwestycję i dopiero po jej zakończeniu i pobraniu zysków wraz z zainwestowanymi sumami, depozytariusz odzyskiwał prawo absolutnej własności.

W pierwszym przypadku składowania złotej monety wszystkie właściwe kwity bankowe „istniały realnie”, czyli pokrywały całą sumę rezerw, natomiast w drugim przypadku były „depozytem inwestycyjnym”. Tak więc wszystkie odpowiednie kwity bankowe były „kwitem zadłużenia + obietnicą”. Drukowane przez banki kwity swoją liczbą znacznie przewyższały ilość faktycznie wykorzystywanego przez banki złota, a zatem były częścią rezerw. Ów kwit bankowy – „kwit zadłużenia + obietnica” – od momentu swoich narodzin posiadał specyficzną naturę, której zasadniczymi cechami były: wskaźnik ryzyka oraz inflacja. Ta natura zadecydowała, że tego typu kwity bankowe nie nadawały się do pełnienia funkcji pośrednika w wymianie towarów i usług w społeczeństwie i utrzymaniu podstawowej równowagi w działalności gospodarczej.

System częściowych rezerw złota od momentu narodzin targany był konfliktami toczącymi się na rozmytej i niewyraźnej granicy pomiędzy tymi dwoma oferowanymi usługami (produktami) bankowymi. Projektując kwity bankowe, bankierzy promowali „standaryzację”, co niesłychanie utrudniało przeciętnemu człowiekowi oddzielenie i zrozumienie różnic pomiędzy tymi dwoma typami kwitów. Po upływie setek lat właśnie z tego powodu w krajach anglosaskich pojawił się zalew pozwów sądowych. Oburzeni i wściekli depozytariusze oskarżali bankierów, że ci, bez żadnego upoważnienia, samowolnie, wykorzystywali – traktowane przez depozytariuszy jako „powierzone na przechowanie” – złote monety do udzielania kredytów osobom trzecim. Bankierzy odpierali zarzuty, twierdząc, że mają prawo do sprawowania kontroli nad złotem depozytariuszy. Wśród tych spraw najsłynniejszy okazał się proces Edwarda Foleya przeciwko Thomasowi Hillowi i innym z 1848 roku:

Kiedy [depozytariusz] deponuje swoje złote monety w banku, oznacza to, że nie należą one wyłącznie do niego; w tym czasie monety należą do bankiera, a ma on obowiązek do zwrotu odpowiedniej sumy złotych monet w czasie wymaganym przez depozytariusza. Deponowane w bankach i nadzorowane przez bankierów złote monety, patrząc z każdego punktu widzenia, należą do bankiera. Ma on prawo wykorzystać je podług swojej woli. Nie ma on obowiązku odpowiadać na zapytania depozytariusza, czy jego pieniądze są bezpieczne, czy w istocie nie przeprowadza ryzykownej inwestycji. Bankier nie ma obowiązku traktować zdeponowanych monet tak, jak w wypadku sprawowania powiernictwa nad cudzą własnością, ale oczywiście posiada on obowiązek w stosunku do ich liczby, ponieważ jest związany kontraktem 2.

W systemach prawnych Stanów Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii czy Francji taki werdykt brytyjskiego sędziego stał się punktem zwrotnym w finansowej historii świata. Depozytariusze, deponując w bankach własne, ciężko zarobione pieniądze, nagle utracili ochronę prawną. Wydarzenie to w zasadniczy sposób naruszyło prawa własności obywateli. Od tego momentu w krajach anglosaskich banki całkowicie odmawiały uznania legalności „powierzanych rezerw”; rezerwy pełnej sumy złota utraciły swoją pozycję prawną, wszystkie depozyty przemieniły się w „ryzykowne inwestycje”. Nastąpiło prawne ustanowienie monopolistycznej pozycji systemu częściowych rezerw.

W roku 1815, w czasie bitwy pod Waterloo, bank Rothschildów 24 godziny wcześniej niż brytyjski rząd uzyskał informacje o jej wyniku. Dzięki temu za jednym posunięciem uzyskał władzę nad brytyjskim rynkiem obligacji skarbowych, kontrolując emisję waluty w Imperium Brytyjskim. Wkrótce po tamtych wydarzeniach Rothschildowie zdobyli władzę nad emisją waluty we Francji, Austrii, Prusach i Włoszech, trzymając pod twardą kontrolą cenę złota określaną na światowych rynkach przez okres niemal 200 lat. Rothschild, Schiff, Warburg i inni żydowscy bankierzy stworzyli we wszystkich ważnych krajach sieć bankową, faktycznie tworząc pierwszy w świecie międzynarodowy system finansowy oraz międzynarodowe centrum rozliczeniowe. Tylko poprzez akces do ich sieci rozliczeniowej czeki z innych banków uzyskiwały możliwość do wejścia w ponadkrajowy obieg finansowy. Stopniowo bankierzy ci stworzyli międzynarodowy kartel bankowy. Normy obowiązujące między owymi bankierskimi rodzinami stopniowo przekształciły się w „międzynarodowe konwencje” panujące w ówczesnym świecie finansów.

Kartel bankowy był największą siłą naciskającą na ustanowienie systemu częściowych rezerw złota, stał się również jego największym beneficjentem. Wraz z upływem czasu możliwości działania owej grupy interesu stopniowo rosły i była ona w stanie nie tylko wspierać, ale również tworzyć najbardziej jej odpowiadające regulacje polityczne i prawne.

Gold-Production-2013

W 1913 roku, po ostatecznym ustanowieniu przez międzynarodowy kartel bankowy w Stanach Zjednoczonych „standardu” dla systemu częściowych rezerw złota – Rezerwy Federalnej – system pełnej rezerwy złota stopniowo, w ogniu rywalizacji, został wyparty przez „złą monetę”. Emitowane jeszcze w owym czasie przez rząd USA srebrne oraz złote certyfikaty można by określić mianem pozostałych przy życiu elementów sytemu pełnych rezerw, mających stuprocentowe zabezpieczenie w złocie lub srebrze posiadanym przez rząd USA. Jedna uncja złota czy srebra odpowiadała określonej wartości papierowego banknotu i nawet w przypadku, gdyby wszystkie długi istniejące w systemie bankowym zostały zwrócone, na rynku wciąż, dzięki systemowi pełnej rezerwy, złote i srebrne dolary pozostałyby w obiegu, a gospodarka mogłaby normalnie funkcjonować tak, jak przed rokiem 1913, gdy ustanowiono Rezerwę Federalną.

Od roku 1913 „zły dolar” systemu częściowych rezerw Rezerwy Federalnej rozpoczął stopniowe wypieranie z rynku „dobrego pieniądza”, systemu pełnych rezerw, wspartego prawdziwym złotem i srebrem. Międzynarodowi bankierzy starali się doprowadzić do sytuacji, w której świat nowoczesnych finansów byłby zmonopolizowany przez system częściowych rezerw, a rząd całkowicie wypchnięty z obszaru emisji waluty. W tym celu bankierzy nie szczędzili energii w celu demonizowania złota i srebra. Ostatecznie, w latach sześćdziesiątych XX stulecia osiągnęli sukces, likwidując srebrnego dolara 3, a w 1971 roku 4, przecinając ostatni związek pomiędzy dolarem i złotem. Odtąd monopol systemu częściowych rezerw stał się rzeczywistością.

O Autorze

 > John Lennon „Imagine”: Imagine there’s no Countries... Imagine no Possession... Nothing to Kill or Die For... And no Religion too... No Need for Greed or Hunger... A Brotherhood of Man... (Niestety, John, dziś żyjemy w innym świecie. Twoje idee, lepsze czy gorsze, zostały wypaczone). Mahatma Gandhi: Na początku cię ignorują. Potem śmieją się z ciebie. Następnie z tobą walczą. W końcu wygrywasz • Siedem grzechów społecznych: polityka bez zasad, bogactwo bez pracy, przyjemność bez sumienia, wiedza bez osobowości, wiara bez poświęcenia, nauka bez człowieczeństwa oraz handel bez moralności • Religie to różne drogi prowadzące do tego samego celu. Jakaż to jest różnica, którą z nich wybierzemy? Jaki cel więc mają te kłótnie między nami? • Słabi nigdy nie potrafią przebaczać. Przebaczenie jest cnotą silnych • Jakże wielkiej daniny grzechu i błędów wymaga od człowieka bogactwo i władza • Nie znam większego grzechu niż uciskanie słabszych w imieniu Boga • Jest wiele powodów, dla których mogę być przygotowany na śmierć, ale nie ma żadnego, dla którego gotów byłbym zabić. Albert Einstein: Nie ma rzeczywistości samej w sobie, są tylko obrazy widziane z różnych perspektyw • Gdy miałem dwadzieścia lat, myślałem tylko o kochaniu. Lecz później kochałem już tylko myśleć • Tylko dwie rzeczy są nieskończone: wszechświat i ludzka głupota. Co do tej pierwszej istnieją jednak pewne wątpliwości • Nauka bez religii jest kaleka, religia bez nauki jest ślepa • Jestem bardzo głęboko religijnym niewierzącym • Gospodarcza anarchia społeczeństwa kapitalistycznego w jego dzisiejszej formie jest, moim zdaniem, prawdziwym źródłem zła • Wszyscy wokół wiedzą, że czegoś nie da się zrobić. I wtedy pojawia taki, który o tym nie wie, i on właśnie to coś robi • Nie wiem, jaka broń będzie użyta w trzeciej wojnie światowej, ale czwarta będzie na maczugi.



SKOMENTUJ

Zaloguj się i napisz komentarz.

Poznaj Chiny

Artykuły w Kategoriach:

Ziemia Nocą

Pogoda

Warszawa
Częściowo pochmurno
20°C
Ciśnienie: 1000 mb
Wilgotność: 93%
Prędkość wiatru: 3 m/s NE
Prognoza: 2017-06-28
dzień
Częsciowo słonecznie, burze
28°C
noc
Częściowo pochmurno, burze
19°C
 

Teleskop Hubble'a