2016-10-09
Kategoria: Historia

Lenin – Kapitalista mimo woli. Jak wdrażał NEP do Komunizmu

Lenin-USSR-Flag

Po zwycięstwie rewolucji październikowej w Rosji wszystko przebiegło błyskawicznie. Władzę przejmuje „lud”. Natychmiast (7 listopada 1917 roku) powstaje nowe państwo – socjalistyczna Rosyjska Republika Radziecka. Na czele „ludu” stoją rosyjscy komuniści – bolszewicy. Ci biorą się ostro do roboty.

Dobiega końca I wojna światowa, wojna do dziś nazywana na Zachodzie Wielką Wojną. To ta wojna, między innymi (albo przede wszystkim) za sprawą wydarzeń w Rosji odciśnie się na psychice narodów, na globalnym układzie sił o wiele mocniej niż druga.

Lenin-thumbNa razie jeszcze trwa. Pewnego kwietniowego dnia 1917 roku z przygranicznej niemieckiej stacji Gottmadingen wyrusza w kierunku wschodnim pociąg, w którego składzie znajduje się tajemniczy, zaplombowany wagon. Jednym z jego pasażerów jest łysiejący mężczyzna, o kałmuckich rysach i niezdrowej cerze. Towarzyszy mu niewysoka kobieta. Ta kobieta to druga miłość jego życia, (bo pierwszą jest rewolucja), Nadieżda Krupska. Mężczyzna nazywa się Włodzimierz Iljicz Lenin. Ten teoretyk ideologii komunizmu już wkrótce stanie się organizatorem i przywódcą wydarzeń, które wstrząsną światem.

Po przyjeździe do Rosji Lenin robi dokładnie to, czego oczekiwali od niego jego niemieccy mocodawcy – doprowadza do wybuchu rewolucji, a w jej rezultacie upadku rządów carskich i przegranej Rosji w pierwszej wojnie światowej. Ale Leninowi nie zależało na „nacjonalistycznym” zwycięstwie ojczyzny, jemu chodziło o coś znacznie, jego zdaniem, ważniejszego – o zwycięstwo wielkiej komunistycznej idei. I właśnie tego dokonuje. Na razie tylko w Rosji, ale wierzy w to i ma zamiar realizować swój plan wszelkimi środkami, nie cofając się przed niczym – również na całym świecie. (I ten plan, już bez Lenina – jak twierdzą niektórzy – realizowany jest do dziś).

Kawalerowie Mieczowi
pod czerwonym sztandarem (z sierpem i młotem)

Po zwycięstwie rewolucji wszystko potoczyło się błyskawicznie. Natychmiast, bo 7 listopada 1917 roku, proklamowane zostaje nowe państwo – Rosyjska Federacyjna Socjalistyczna Republika Radziecka (RFSRR). Państwo to tworzy nową konstytucję, z zagwarantowanymi z wszystkimi możliwymi wolnościami, a jakże. Władzę sprawuje „lud”, na którego czele stoi Rosyjska Partia Komunistyczna – bolszewicy. Ci natychmiast ostro biorą się do roboty. Już pierwsze dekrety pozbawiają dopiero co nadanych praw wielu ludzi m.in. członków rodziny carskiej, kapłanów, a także „wszystkich wykorzystujących pracę najemną” (a więc również bogatszych chłopów).

RFSRR w 1922 roku weszła w skład ZSRR – Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich, państwa istniejącego do roku 1991. Powstała po obaleniu caratu, w wyniku udanego przewrotu zbrojnego w Rosji, w nocy z 24 na 25 października (6/7 listopada) 1917 roku (rewolucji październikowej), dokonanego przez partię bolszewików SDPRR(b) – Socjaldemokratyczną Partię Robotniczą Rosji (bolszewików), którego rdzeń stanowiła Rosja Radziecka. Utworzenie ZSRR (30 grudnia 1922 r.) było związane z rozwianiem się nadziei bolszewików („komunistów”) na szybki wybuch rewolucji światowej i koniecznością formalnego unormowania stosunków między Rosją Radziecką a znajdującymi się pod jej kontrolą innymi radzieckimi republikami. W chwili swego powstania ZSRR miał 21 760 tys. km2 powierzchni i ok. 147 mln ludności, zaś w momencie rozwiązania 26 grudnia 1991 r. odpowiednio 22 402 tysięcy kilometrów kwadratowych 289 milionów.

RSFSR-FRSRR-1922-Map

Lenin przemawia do żołnierzy, 5 maja 1920 r. Na dole zdjęcia: Lew Trocki, jeden z głównych przywódców rewolucji, przewodniczący Komitetu Wojskowo-Rewolucyjnego, najbardziej znienawidzony wróg Stalina, następcy Lenina.

Stalin-1918-thumbJózef Stalin (na zdjęciu obok – w roku 1918), który już niedługo zostanie następcą „Boga Rewolucji”, na razie z daleka obserwujący bieg wydarzeń, od 26 października 1917 roku kierował Ludowym Komisariatem Narodowości, zapewniając sobie stale zwiększające się wpływy w nowopowstałych republikach, nazwał partię Lenina „Zakonem Kawalerów Mieczowych, natchnieniem państwa sowieckiego”.

Szybko stało się widoczne, że rewolucji i jej osiągnięć należało strzec. Co prawda, jak na razie te „osiągnięcia” sprowadzały się prawie wyłącznie do totalnej dezorganizacji państwa, upadku produkcji przemysłowej i wyludnienia miast (liczba ludności Moskwy spadła wówczas o połowę).

W dodatku reforma rolna, którą co prawda od razu przeprowadzono, okazała się totalną fikcją. Chłopi w Rosji centralnej otrzymali na przykład niewiele ponad pół hektara ziemi. Sytuację pogorszyła jeszcze wprowadzona w lutym 1918 roku ustawa o monopolu zbożowym, która z pomocą tzw. komitetów biedowych (biedkomitetów) nakazywała ściąganie nadwyżek produkcji rolnej. Biedkomitety, złożone z wiejskich lumpów, alkoholików i drobnych złodziejaszków – nie patyczkowały się – zgodnie zresztą z odgórną instrukcją. Kułacy, czyli bogaci chłopi, którzy ośmielili się zostawić nadwyżkę ziarna choćby na przyszłe siewy, byli po prostu bez skrupułów mordowani.

Miasta od śmierci głodowej uratował wyłącznie „czarny rynek”, z którego pochodziło 60% żywności.

Nic więc dziwnego, że „lud”, nieświadomy szczęścia, jakiego miał doświadczać dzięki bolszewikom – protestował. Protestowali wszyscy: od robotników po profesorów wyższych uczelni. Bolszewicy zrozumieli, że „zdobycze” rewolucji wymagały obrony. I to stanowczej.

Polityka gospodarcza komunizmu wojennego, który został wprowadzony wraz z powstaniem Rosji radzieckiej w warunkach wojny domowej (do 1923 r.) i interwencji zachodnich mocarstw (1918-21), zakładała pełną mobilizację środków ludności dla wojny, monopolizację produkcji i nacjonalizację zakładów zatrudniających więcej niż 5 osób. W rezultacie dekretów nacjonalizacyjnych wdrożonych natychmiast po rewolucji październikowej oraz nacjonalizacji przemysłu na mocy ustawy z 28 czerwca 1918 roku rząd bolszewicki de facto zlikwidował prywatny sektor w gospodarce. Wcześniej, 19 lutego, rząd znacjonalizował ziemię. Osłabiony został także prywatny handel, który miała zastąpić państwowa dystrybucja i reglamentacja poszczególnych produktów; miejsce pieniądza miała zająć prosta wymiana towarowa (znaczenie pieniądza zniszczono poprzez wywołanie hiperinflacji, docelowo pieniądz miał zostać całkowicie zlikwidowany). Wprowadzony został obowiązek pracy dla mężczyzn, części kobiet, nieletnich i starców. Cała krajowa produkcja gospodarcza została objęta powszechnym planem. Rezultatem polityki komunizmu wojennego była klęska głodu w 1921 r. i ponad 5 milionów ofiar.

Lenin-Victims-of-famine-Ukraine-1921-1923

Raz sierpem raz młotem w tę białą hołotę

Podczas trwającej wojny domowej, zwolenników władzy bolszewickiej określano jako „czerwonych”, a przeciwników jako „białych”. „Biali” stanowili konglomerat ruchów politycznych i sił zbrojnych, złożonych z antykomunistów: zarówno żołnierzy, dowodzonych przez generałów armii carskiej, jak i – według propagandy radzieckiej – państw interweniujących w celu przywrócenia status quo.

Toteż wkrótce, drugim obok Partii organem władzy stała się Wszechrosyjska Komisja Nadzwyczajna do Walki z Kontrrewolucją, Sabotażem i Nadużyciami Władzy (WCzeKa, później osławiona CzeKa).

Felix-Dzerzhinsky-thumbNa jej czele stanął Feliks Dzierżyński, Polak, od dawna związany z bolszewikami, znany jako bezwzględny wyznawca idei komunizmu. W dodatku, co było dla Lenina ważne, Dzierżyńskiemu nie zależało, jak powiedzielibyśmy dzisiaj, „na stołku”. Jemu wystarczała walka dla samej walki. Sześciokrotnie więziony za czasów carskich, zdaniem Lenina, musiał „znać się na rzeczy”.

I rzeczywiście – Dzierżyński zaczął od kompletowania kadr, co znamienne, składających się głównie z nie-Rosjan – Polaków, Łotyszy, Żydów, a także byłych pracowników Ochrany, czyli carskiej tajnej służby, których miał okazję poznać w wiezieniu. Jego hasłem było: „W WCzeKa mogą służyć wszyscy. I święci i łajdacy”.

Historia pokazała, że ci pierwsi wykruszyli się dość szybko, zostali tylko ci drudzy…

„Pożyteczni idioci” stają na wysokości zadania

Warto podkreślić, że wielu dziennikarzy, pisarzy i tzw. intelektualistów na Zachodzie z zachwytem opisywało wydarzenia rozgrywające się w Rosji. Do piewców rewolucji należał m.in. John Reed, autor słynnej książki „10 dni, które wstrząsnęły światem”.

O jednym z nich, niejakim Arthurze Hendersonie, Lenin miał napisać w liście komisarza ds. zagranicznych Cziczerina: „Jest tak głupi jak Kiereński (przeciwnik polityczny) i dlatego jest nam pomocny”.

Nicholas-II-of-Russia-Romanov-thumbNa apologetach rewolucji przekonanych o słuszności poczynań Lenina i spółki (których przywódca bolszewików nazywał na użytek swój i współpracowników „pożytecznymi idiotami”) nie zrobił nawet wrażenia los cara Mikołaja II Romanowa i jego rodziny. Jak na ironię, ostatni car Rosji (panujący od 1 listopada 1894 do 15 marca 1917 roku, rozstrzelany z całą rodziną rok i cztery miesiące później, 17 lipca 1918 roku) był człowiekiem łagodnym, jego zamiarem było przeprowadzenie po zakończeniu wojny reform w Rosji.

Los ten, trzeba przyznać, nie był wówczas dokładnie znany. O szczegółach zbrodni świat dowiedział się dopiero po upadku ZSRR, kiedy dokładnie zbadano piwnicę domu kupca Ignatiewa w Jekaterynburgu, gdzie jak wskazywały źródła, miała być więziona carska rodzina. To tam Mikołaj II wraz z żoną, czterema córkami i chorym na hemofilię carewiczem Aleksandrem zostali zamordowani, a następnie rozwałkowani, spaleni i ukryci. (Autorzy skandynawskich kryminałów mogliby się wiele nauczyć od bolszewików).

Wszystko to działo się za wiedzą i zgodą Lenina.

Lenin – czyli kapitalista mimo woli

Wojna domowa skończyła się. Niedobitki „białych” uciekły za granicę. Interweniujące państwa wycofały się. Ale katastrofa humanitarna wywołana wcześniej działaniami wojennymi, a potem pogłębiona przez rewolucję, narastała.

Na sytuację na wsi, poza opisanymi już wcześniej represjami, fatalny wpływ miała gigantycznych rozmiarów susza, która objęła swym zasięgiem europejska część Rosji. Na Powołżu, Ukrainie, Uralu, Kaukazie zapanował głód.

Z pomocą przyszli… Amerykanie. Dzięki dostawom żywności, zorganizowanym przez Amerykańską Organizację Pomocy (American Relief Administration, ARA), na której czele stał Herbert Hoover, późniejszy prezydent USA, udało się uratować 10 mln ludzi. Do 5 milionów ta pomoc nigdy nie dotarła; ta niewyobrażalna liczba ludzi umarła z głodu. Szczególnie tragiczna sytuacja panowała na Ukrainie, gdzie odnotowano liczne przypadki ludożerstwa. W miastach sytuacja wyglądała niewiele lepiej. W roku 1920 produkcja przemysłowa wyniosła tylko 20% jej wielkości sprzed wybuchu wojny.

Lenin-NEP-Soviet-Russia-Book-thumbZ takimi faktami musieli się liczyć nawet bolszewicy.

Liczne powstania chłopskie, a potem rewolta w Kronsztadzie zostały przez nich co prawda zbagatelizowane – tłumaczono je tym, że część „ludu” jeszcze „nie dorosła” do idei rewolucji. Zresztą w takich wypadkach z pomocą przychodziło zawsze niezawodne CzeKa i znienawidzone na wsiach biedkomy.

Stopniowo jednak przychodziło opamiętanie – wszystkich nie można było przecież stracić lub „szczęśliwców” zesłać na Syberię.

W tej sytuacji Lenin musiał przyznać się do porażki: „Rynek prywatny jest silniejszy od nas” – miał powiedzieć.

W ten sposób zmiany, które miały uratować kraj przed ostateczną zapaścią, dostały zielone światło.

W marcu 1921 roku na X Zjeździe proklamowano wprowadzenie NEP-u – Nowej Ekonomiczeskiej Politiki – Nowej Polityki Ekonomicznej. Jej przyjęcie oznaczało powrót, w pewnym przynajmniej stopniu, do gospodarki kapitalistycznej; przywrócono sektor prywatny. W wielkich zakładach jako zasadę przyjęto, o zgrozo, opłacalność. Powrócił handel detaliczny, co Lenin przyjął niemal z obrzydzeniem.

Lenin-NEP-Soviet-Russia-Kustodiev-Bolshevik

Obraz Borisa Michajłowicza Kustodijewa „Bolszewik” z 1920 r.

12

O Autorze

 > John Lennon „Imagine”: Imagine there’s no Countries... Imagine no Possession... Nothing to Kill or Die For... And no Religion too... No Need for Greed or Hunger... A Brotherhood of Man... (Niestety, John, dziś żyjemy w innym świecie. Twoje idee, lepsze czy gorsze, zostały wypaczone). Mahatma Gandhi: Na początku cię ignorują. Potem śmieją się z ciebie. Następnie z tobą walczą. W końcu wygrywasz • Siedem grzechów społecznych: polityka bez zasad, bogactwo bez pracy, przyjemność bez sumienia, wiedza bez osobowości, wiara bez poświęcenia, nauka bez człowieczeństwa oraz handel bez moralności • Religie to różne drogi prowadzące do tego samego celu. Jakaż to jest różnica, którą z nich wybierzemy? Jaki cel więc mają te kłótnie między nami? • Słabi nigdy nie potrafią przebaczać. Przebaczenie jest cnotą silnych • Jakże wielkiej daniny grzechu i błędów wymaga od człowieka bogactwo i władza • Nie znam większego grzechu niż uciskanie słabszych w imieniu Boga • Jest wiele powodów, dla których mogę być przygotowany na śmierć, ale nie ma żadnego, dla którego gotów byłbym zabić. Albert Einstein: Nie ma rzeczywistości samej w sobie, są tylko obrazy widziane z różnych perspektyw • Gdy miałem dwadzieścia lat, myślałem tylko o kochaniu. Lecz później kochałem już tylko myśleć • Tylko dwie rzeczy są nieskończone: wszechświat i ludzka głupota. Co do tej pierwszej istnieją jednak pewne wątpliwości • Nauka bez religii jest kaleka, religia bez nauki jest ślepa • Jestem bardzo głęboko religijnym niewierzącym • Gospodarcza anarchia społeczeństwa kapitalistycznego w jego dzisiejszej formie jest, moim zdaniem, prawdziwym źródłem zła • Wszyscy wokół wiedzą, że czegoś nie da się zrobić. I wtedy pojawia taki, który o tym nie wie, i on właśnie to coś robi • Nie wiem, jaka broń będzie użyta w trzeciej wojnie światowej, ale czwarta będzie na maczugi.



Ruch Lotniczy nad Ziemią 24H

Artykuły w Kategoriach:

Poznaj Chiny

Pogoda

Warszawa
Częściowo słonecznie
22°C
Odczuwalna: 25°C
Ciśnienie: 1020 mb
Wilgotność: 68%
Wiatr: 2 m/s W
Prognoza: 2017-08-17
dzień
Częsciowo słonecznie, przelotne deszcze
26°C
noc
Przelotne chmury
16°C
 

Teleskop Hubble'a